İsveç parlamentosunda 29 Nisan'da kabul edilen ve Avrupa ile Kuzey ülkelerinin en sert yabancılar yasası olarak nitelendirilen düzenleme, 7 Haziran'da yürürlüğe giriyor. Bu yeni yasa ile birlikte İsveç'in göçmen ve sığınmacılara yönelik politikalarında önemli bir değişikliğe gidiliyor.
Modern İsveç'in kurucuları Tage Erlander ve Olof Palme dönemlerinde göçmenlere açık bir politika izleyen ülke, artık bu yaklaşımından uzaklaşıyor. Yeni düzenlemeler kapsamında, vatandaşlık başvurusunda bulunanların bekleme süresi 5 yıldan 8 yıla çıkarıldı. Bu süre zarfında devlet yardımından yararlanmamaları ve yıllık brüt gelirlerinin en az 250 bin kron olması şartı getirildi.
Oturma izni başvuruları, belirli koşullara bağlandı. Kamu kurumlarını yanıltmak, sosyal yardım sistemini kötüye kullanmak, ciddi borç yükü altında olmak veya İsveç'in demokratik değerleriyle örtüşmeyen davranışlar sergilemek gibi durumlar, başvuruların reddedilmesi için yeterli sebep sayılacak. Sığınmacılara doğrudan süresiz oturma izni verilmesi uygulaması sona erdirildi. Sığınmacılar, haklarında karar verilene kadar kamplarda kalacak ve yıllık ülkeye alınacak mülteci sayısı 5 binden 900'e düşürüldü.
Aile birleşimlerinde akrabalık bağlarının kanıtlanamaması durumunda DNA testi zorunluluğu getirildi. Güvenlik soruşturmaları kapsamında kişilerin İsveç ve geldikleri ülkelerdeki kriminal kayıtları, borçları ve icra durumları incelenecek. Ayrıca, öğretmenler, sağlık çalışanları ve kamu görevlilerine, karşılaştıkları kaçak kişileri ihbar etme yükümlülüğü getirildi.
Yasa, özellikle genç göçmenleri yakından ilgilendiriyor. 18 yaşına gelen ve bir iş sahibi olmayan veya eğitimine devam etmeyen göçmen gençler, sınır dışı edilebilecek. Ağır suç işleyen kişilerin vatandaşlıklarının geri alınarak ülkelerine gönderilmeleri de gündemde.
İsveç'in 10.5 milyonluk nüfusunun yaklaşık 2.1 milyonu yurtdışı doğumlu. Demografik projeksiyonlara göre, 2065 yılında göçmen kökenli nüfusun yerli nüfusu geçmesi bekleniyor. Irkçı bir partinin dışarıdan desteğiyle kabul edilen bu yeni yasa, göçmen ve sığınmacı hakları açısından önemli bir geriye dönüş olarak değerlendiriliyor.
